Poly(ethyleentereftalaat) (PET)PET is een verpakkingsmateriaal dat veelvuldig wordt gebruikt in de voedingsmiddelen- en drankenindustrie; daarom is de thermische stabiliteit ervan door vele onderzoekers bestudeerd. Sommige van deze studies hebben zich gericht op de vorming van acetaldehyde (AA). De aanwezigheid van AA in PET-verpakkingen is zorgwekkend omdat het een kookpunt heeft bij of onder kamertemperatuur (21 °C). Deze vluchtigheid bij lage temperaturen zorgt ervoor dat het vanuit het PET kan diffunderen naar de atmosfeer of naar het product in de verpakking. Diffusie van AA in de meeste producten moet worden geminimaliseerd, aangezien de inherente smaak/geur van AA bekend staat om de smaak van sommige verpakte dranken en voedingsmiddelen te beïnvloeden. Er zijn verschillende gerapporteerde methoden om de hoeveelheid AA die tijdens het smelten en verwerken van PET wordt gevormd te verminderen. Een methode is het optimaliseren van de verwerkingsomstandigheden waaronder PET-verpakkingen worden geproduceerd. Deze variabelen, waaronder smelttemperatuur, verblijftijd en schuifsnelheid, blijken een sterke invloed te hebben op de vorming van AA. Een tweede methode is het gebruik van PET-harsen die speciaal zijn ontwikkeld om de vorming van AA tijdens de productie van verpakkingen te minimaliseren. Deze harsen staan ​​beter bekend als "PET-harsen van waterkwaliteit". Een derde benadering is het gebruik van additieven die bekend staan ​​als acetaldehyde-vangende middelen.

AA-vangers zijn ontworpen om te reageren met alle AA die tijdens de verwerking van PET ontstaat. Deze vangers verminderen de afbraak van PET of de vorming van acetaldehyde niet. Ze kunnen echter wel de hoeveelheid AA beperken die uit een verpakking kan diffunderen en zo de effecten op de verpakte inhoud verminderen. Er wordt verondersteld dat de interactie van vangers met AA plaatsvindt volgens drie verschillende mechanismen, afhankelijk van de moleculaire structuur van de specifieke vanger. Het eerste type vangmechanisme is een chemische reactie. In dit geval reageren de AA en de vanger met elkaar en vormen een chemische binding, waarbij ten minste één nieuw product ontstaat. Bij het tweede type vangmechanisme wordt een inclusiecomplex gevormd. Dit gebeurt wanneer AA de interne holte van de vanger binnendringt en op zijn plaats wordt gehouden door waterstofbruggen, wat resulteert in een complex van twee verschillende moleculen die verbonden zijn door secundaire chemische bindingen. Het derde type vangmechanisme omvat de omzetting van AA in een andere chemische stof door interactie met een katalysator. De omzetting van AA in een andere chemische stof, zoals azijnzuur, kan het kookpunt van de migrant verhogen en daardoor het vermogen ervan om de smaak van verpakte voedingsmiddelen of dranken te veranderen verminderen.