Zanim przejdziemy do omówienia promotorów adhezji, musimy najpierw zrozumieć, czym jest adhezja.

Adhezja: Zjawisko adhezji między powierzchnią ciała stałego a powierzchnią styku innego materiału za pośrednictwem sił molekularnych. Warstwa powłoki i podłoże mogą być połączone poprzez wiązanie mechaniczne, adsorpcję fizyczną, wiązania wodorowe i chemiczne, wzajemną dyfuzję i inne zjawiska. Adhezja generowana przez te zjawiska decyduje o adhezji między warstwą farby a podłożem. Adhezja ta powinna być sumą różnych sił wiązania (sił adhezji) między warstwą farby a podłożem.
Kluczową właściwością powłok jest ich ochrona, dekoracja i funkcje specjalne. Nawet jeśli sama powłoka ma doskonałe właściwości fizyczne i chemiczne, nie będzie miała dużej wartości praktycznej, jeśli nie będzie mogła trwale związać się z powierzchnią podłoża lub warstwą bazową. To pokazuje, jak ważna jest przyczepność dla wydajności powłoki.
Gdy przyczepność powłoki farby jest słaba, można podjąć działania takie jak szlifowanie podłoża, zmniejszenie lepkości powłoki konstrukcyjnej, zwiększenie temperatury konstrukcji i suszenie, aby poprawić siłę wiązania mechanicznego i efekt dyfuzji, a tym samym poprawić przyczepność.

Ogólnie rzecz biorąc, promotor adhezji to substancja, która wzmacnia wiązanie między dwiema powierzchniami, sprawiając, że wiązanie staje się mocniejsze i trwalsze.
Dodanie do powłoki środków poprawiających przyczepność jest również jedną z najskuteczniejszych metod poprawy przyczepności.

Promotory adhezji działają na cztery sposoby:
Chemiczne kotwiczenie zarówno powłoki farby, jak i podłoża;
Chemiczne kotwiczenie powłoki farby i fizyczne owinięcie podłoża;
Fizyczne owinięcie powłoki farby i chemiczne zakotwiczenie podłoża;
Fizyczne opakowanie zarówno powłoki lakierniczej, jak i podłoża.

Klasyfikacja typowych promotorów adhezji
1. Organiczne polimerowe promotory adhezji. Takie promotory adhezji zazwyczaj zawierają grupy kotwiczące podłoże, takie jak grupy hydroksylowe, karboksylowe, fosforanowe lub struktury polimerów długołańcuchowych, które poprawiają elastyczność powłoki farby i zwiększają jej przyczepność do podłoża.
2. Silanowe środki sprzęgające – promotory adhezji. Po nałożeniu powłoki z niewielką ilością silanowego środka sprzęgającego, silan migruje do granicy faz między powłoką a podłożem. W tym momencie, w kontakcie z wilgocią na powierzchni podłoża, może ulec hydrolizie, tworząc grupy silanolowe, a następnie wiązania wodorowe z grupami hydroksylowymi na powierzchni podłoża lub kondensować do wiązań kowalencyjnych Si-OM (M oznacza powierzchnię podłoża); jednocześnie grupy silanolowe między cząsteczkami silanu kondensują się ze sobą, tworząc strukturę sieciową.

Czynniki, które należy wziąć pod uwagę przy wyborze promotorów adhezji
Kompatybilność systemowa;
Stabilność przechowywania;
Wpływ na podstawowe właściwości fizyczne i chemiczne powłok;
Obróbka powierzchni podłoży;
Łączenie z innymi surowcami w celu optymalizacji składu powłok.